UNASSIGNED: In this
study, we investigated the effects of
calreticulin (CALR) and JAK2V617F mutational status on clinical course and disease outcomes in Turkish patients with essential thrombocythemia (ET).
UNASSIGNED: Seventeen centers from Türkiye participated in the
study and CALR- and JAK2V617F-mutated ET patients were evaluated retrospectively.
UNASSIGNED: A total of 302 patients were included, of whom 203 (67.2%) and 99 (32.8%) were JAK2V617F- and CALR-positive, respectively. CALR-mutated patients were significantly younger (51 years vs. 57.5 years, p=0.03), with higher median platelet counts (987x109/L vs. 709x109/L, p<0.001) and lower median hemoglobin levels (13.1 g/dL vs. 14.1 g/dL, p<0.001) compared to JAK2V617F-mutated patients. Thromboembolic events (TEEs) occurred in 54 patients (17.9%), 77.8% of which were arterial. Compared to CALR mutation, JAK2V617F was associated with a higher risk of thrombosis (8.1% vs. 22.7%, p=0.002). Rates of transformation to myelofibrosis (MF) and leukemia were 4% and 0.7%, respectively, and these rates were comparable between JAK2V617F- and CALR-mutated cases. The estimated overall survival (OS) and MF-free survival of the entire cohort were 265.1 months and 235.7 months, respectively. OS and MF-free survival durations were similar between JAK2V617F- and CALR-mutated patients. Thrombosis-free survival (TFS) was superior in CALR-mutated patients compared to JAK2V617F-positive patients (5-year TFS: 90% vs. 71%, respectively; p=0.001). Age at diagnosis was an independent factor affecting the incidence of TEEs.
UNASSIGNED: In our ET cohort, CALR mutations resulted in higher platelet counts and lower hemoglobin levels than JAK2V617F and were associated with younger age at diagnosis. JAK2V617F was strongly associated with thrombosis and worse TFS. Hydroxyurea was the most preferred cytoreductive agent for patients with high thrombosis risk.
UNASSIGNED: Bu çalışmada Türk esansiyel trombositemi (ET) hastalarında CALR ve JAK2V617F mutasyon durumunun klinik seyir ve hastalık sonuçlarına etkilerini araştırdık.
UNASSIGNED: Çalışmaya Türkiye’den 17 merkez katılmış olup, CALR ve JAK2V617F mutasyonu pozitif olan ET hastaları geriye dönük olarak değerlendirilmiştir.
UNASSIGNED: Çalışmaya toplam 302 hasta dahil edildi. Bunların 203’ü (%67,2) JAK2V617F ve 99’u (%32,8) CALR pozitifti. CALR mutasyonlu hastalar JAK2V617F pozitif olanlara göre daha gençti (sırasıyla; 51 yaş, 57,5 yaş, p=0,03), daha yüksek ortanca trombosit sayısına (sırasıyla; 987x109/L, 709x109/L, p<0,001) ve daha düşük ortanca hemoglobin düzeylerine (sırasıyla; 13,1 g/dL, 14,1 g/dL, p<0,001) sahipti. Tromboembolik olaylar (TEO) 54 hastada (%17,9) meydana geldi ve bunların %77,8’i arteriyeldi. CALR mutasyonu ile karşılaştırıldığında JAK2V617F daha yüksek tromboz riski ile ilişkiliydi (%8,1’e karşı %22,7, p=0,002). Miyelofibroz (MF) ve lösemiye dönüşüm oranları sırasıyla %4 ve %0,7 idi ve bu oranlar JAK2V617F ve CALR mutasyonlu olgular arasında benzerdi. Tüm kohortta tahmini toplam sağkalım (OS) ve MF’siz sağkalım sırasıyla 265,1 ay ve 235,7 aydı. JAK2V617F ve CALR mutasyonlu hastalar arasında OS ve MF’siz sağkalım benzerdi. CALR mutasyonlu vakalarda trombozsuz sağkalım (TFS), JAK2V617F pozitif hastalara göre daha üstündü (5 yıllık TFS sırasıyla; %90, %71 [p=0,001]). Tanı yaşı TEO insidansını etkileyen bağımsız bir faktördü.
UNASSIGNED: ET kohortumuzda CALR mutasyonları, JAK2V617F’ye göre daha yüksek trombosit sayısı, daha düşük hemoglobin düzeyi ve tanı anında daha genç yaşla ilişki bulundu. JAK2V617F, tromboz ve daha kötü TFS ile güçlü bir şekilde ilişkiliydi. Hidroksiüre yüksek tromboz riski olan hastalarda en çok tercih edilen sitoredüktif ilaçtı.